Hey Can

Ölüm orucuna yatmış bir hilaldi gençliğim En yalnız tarafımla oynardım oyunumu Adım canset Düşe dizer yaprakları tığlardım eteğime Yeşil türküler hışırdardı Ay kız ve reyhan oynardık Ağrı alevler içinde kalırdı Dağ kokardı saçlarımın uçları En çok Kaval sesini severdim geceleri Kederli bir gülümseyiş oluverirdi yüzüm. Dedem hep sesiz ağlardı Bir asırlık hikâyesi kan kalesi kokardı Seri darda sıkıntılar basardı yüreğimi Kalkıp testileri kırardım Büyük sular özleyip Kil yiyip toprak yalardım. Benim hiç bezden bebeğim olmadı ki On beşimde oğluma süt emzirdim. Ve kapıp kendimi kaçtım içime Aktarmalı selamlar mecburiyetinde Şiir artı acılar yüklemi Bir dünya kurdum içime ondan Yarımı vermediler Akarıma bent vurdular ateşle dil uçlarından Kurudu yarı canım Görmezlik İmanın var mı senin. Kolu bacağı kopuk güdük bir yalnızlığım Yalnızlığı tıka basa yaşadım. Acı çaresizliğin pelteleşmiş yüzüdür Yüreğim değirmenlerden öğünüp çıkmış Hiçbir yere sığmayan bir fırtına geziniyor bedenimde Çoğalıyor hiçbir yere katılmayan çok yerim Kıpırdayan yerlerimi dondurur Sırtı dönük gezeriz birbirimize Görmeyenler dolusuyuz nedense Durmadan içimize savrulan Durmadan tükenmeye çoğalan. Hey can Ben o ölüm orucunu hiç bitirmedim.