Aan Isadore

! .Onder de met wijnranken beklede dakrand, Wiens schaduwen eerder vallen Uw nederige huisdeur... Onder de trillende bladeren van de sering... In je besneeuwde hand De paarse bloemen droeg het. Laatste avond in dromen, ik zag je staan, Als koningin nimf uit Fairy-land- Tovenares van de bloemrijke toverstaf, Mooiste Isadore! II. En toen ik de droom zei Op de vlucht voor uw geest, Uw violette ogen voor mij Omgedraaid, leek het overlopen Met het diepe, onnoemelijke genot Van de sereniteit van de liefde; Uw klassieke wenkbrauw, zoals lelies wit En bleek als de keizerlijke nacht Op haar troon, met sterrennacht, Verrukt mijn ziel voor u! III. Ah! ooit zie ik Uw dromerige, gepassioneerde ogen, Blauw als de lome luchten Gehangen met de gouden rand van de zonsondergang; Nu merkwaardig duidelijk dat je beeld groeit, En oude herinneringen Zijn geschrokken van hun lange rust Als schaduwen op de stille sneeuw Wanneer plotseling de nachtwind waait Waar rustig maanlicht ligt. IV. Zoals muziek gehoord in dromen, Zoals onbekende harpsoorten, Van vogels voor altijd gevlogen, - Hoorbaar als de stem van streams Dat gemompel in een lommerrijke dell, Ik hoor je zachtste toon, En stilte komt met haar betovering Zoals dat op mijn tong woont, Als het trillen in dromen vertel ik Mijn liefde voor jou alleen! V. In elke vallei gehoord, Drijvend van boom tot boom, Minder mooi voor mij, De muziek van de stralende vogel, Dan kunstloze accenten zoals die van jou Wiens echo's vluchten nooit! Ah! hoe voor je lieve stem ik pijn: - Want geuit in uw tonen goedaardig (Tovenares!)Deze onbeleefde naam van mij Lijkt een melodie!