Aangenaam Groen....

Aangenaam groen.... Oh ik vergeet bijna dit te vertellen een leuk verhaal of niet dat moet u zelf maar zeggen ik kies de groene bomenlaan mijn lievelingskleur sinds kindertijd maar och, waarom loopt die man zo raar hij tuurt de hele tijd naar mij dat ellendig schepsel laat me niet met rust ik doe net als ik hem niet zie, ik ben gerust waar ik rijd, rijdt hij ook langs groene weiden zie ik in de verte een heuvel van steen en kalk de rest is kaal, een ezel die balkt de groene bomen zijn verdwenen maak plaats voor de man en zijn grijze lieveling wat moet ik met deze man, met dit ding? ik wil graag alleen zijn met de lucht, wind en de bomen maar de man zo grijs als straatstof maant me om te liggen er zit niets anders op hij kan me vermoorden ik heb zo'n angst die erge angst de rotsen worden alsmaar meer geen zee of strand te zien het groen van de weiden is allang verdwenen de lucht is asgrijs en benauwend grauw het tjirpen is verdwenen plots kreeg ik slaap zovele paarden nog nimmer gezien raar, ze geven helemaal geen kik ik heb reuze schik ik mis de zon het water en het strand zwarte raven vliegen rond ze maken het allemaal te bont de raven en de zwarte meeuwen de kievit zie ik niet de man ligt onbehoorlijk naast mij ik heb echt verdriet hij is voor mij een onverwacht de hele tijd een ding ik heb mijn uren verslapen nee geen nare dromen gehad slechts irritante nachtmerries ik reed weer de groene bomen lanen op en door lanen zwart als de middernacht middernacht? ! het is nu al laat in de middag.... © Sylvia Frances Chan