Annabel Lee....

Annabel Lee Het was vele jaren geleden, In een koninkrijk aan de zee, Dat er een meisje woonde dat u misschien kent Met de naam ANNABEL LEE; En dit meisje woonde zonder enige andere gedachte Dan lief te hebben en door mij bemind te worden. Ik was een kind en zij was een kind, In dit koninkrijk aan de zee; Maar we hielden van een liefde die meer was dan liefde- Ik en mijn Annabel Lee; Met een liefde die de gevleugelde serafs van de hemel zijn Begeerde haar en mij. En dit was de reden dat, lang geleden, In dit koninkrijk aan de zee, Een wind waaide ijskoud uit een wolk Mijn mooie Annabel Lee; Zodat haar hooggeboren bloedverwant kwam En droeg haar bij me weg, Om haar op te sluiten in een graf In dit koninkrijk aan de zee. De engelen, niet half zo gelukkig in de hemel, Benijd haar en mij benijd- Ja! - dat was de reden (zoals alle mannen weten, In dit koninkrijk aan de zee) Dat de wind 's nachts uit de wolk kwam, Chillen en doden mijn Annabel Lee. Maar onze liefde was verreweg sterker dan de liefde Van degenen die ouder waren dan wij- Van veel veel wijzer dan wij- En noch de engelen in de hemel hierboven, Noch de demonen onder de zee, Kan ooit mijn ziel van de ziel scheiden Van de mooie Annabel Lee. Want de maan straalt nooit zonder me dromen te bezorgen Van de mooie Annabel Lee; En de sterren komen nooit op, maar ik voel de heldere ogen Van de mooie Annabel Lee; En dus, al het nachttij, ga ik naast me liggen Van mijn schat - mijn schat - mijn leven en mijn bruid, In het graf daar aan de zee, In haar graf aan de klinkende zee. Edgar Allan Poe Vorm: Ballad