Gönlüm

Bir zaman gelir geçer derler, hani bir gün içini döker aşka susamış gözler gibi, bakarsın bir gün aşk peşine gelirse, ilk defa aşık olur aşka susamış gözlerim. Herkesin bir zaman alay ettikleri o çocuk, şimdi aşka sımsıkı sarılan o gözler parıldar insanın kalbine aşkla, sevgiyle bakan insan başka olur insanın kalbine inince yürek ağlar sadece gözler konuşur dudakların yerine, pişman olur gözlerinden akan gözyaşlarım aktıkça kalbine bir derin yara olur gözlerinden dökülen aşk suları akar bir nehir misali. Elin elime deyince, göz göze gelince insan ilk defa aşka inanıyor. O pamuk elleri tutmak, her zaman yanında olacak güzel bir duygu hisseder insan kedini aşkın kollarına atar ölesiye sarılırım. Yalan söyleyemez gözler kıramaz ki kalbini söküp atamaz. Kalbindeki yarıyı kapatamaz yıkılmış bir vaziyette nefret eder aşktan bir daha sevmek istemez gönlüm. Bir başka sevgilide avunmak ister gönül sanki acı çekermiş gibi ölmek ister kalbi kurtulamaz, aşkı bulduğu zaman bir kar tanesi misali erir gider gönlüm. Kalp kalpten ayrılınca geri ister kalbim kalbini arayınca sever yine lazımdır aşkı kalbinde arayınca, aşkı kalbine gömmüştür. Çıkaramaz bir daha mezardan güvenmez ki yar sever ama istemez. İsyan eder, kalbi susar artık konuşamaz gözleri, bir çiçek misali kopar gider dalından gönlüm razı olmaz ki aşkın pençesi altında, ezilir yine eskisi gibi alay edercesine, hayatına devam edemez artık son nefesini verir ama duyan olmaz. Sevgisini, aşkını gömer yanında cennette gidercesine gülümser, parlar gözleri bir güneş misali ölüp gider hayattan gönlüm.