Yok Musun

Yoksun. Yine gün rengini bakırdan geceye teslim etti. Parmak uçlarıma değen tılsım tane tane döküldü. Kor iken avuç içlerim ayaz parçasına tutuldu. Yoksun Var denilen her şey yok oldu, varın varlığı yok kadar yok artık. Beş duyum yok altı yönüm yok… Yoksun Hatıralar inadına inadına üstüme geliyor. Gök kubbe sefil dört duvar imrenmesinde. Hasret işgallinde yüreğim ve yokluğunun ertesinde ben teslimi silah eyledim. Yoksun Şimdi tek başınadan daha da tek başına yalnızlıktan bile daha yalnızım ve bezgin ve sitem ve perme perişan… darmadağın yıkılmışım. Yoksun Bu hayırsız geceler yine celladı oldu ömrümün. Yerenliğime sen beklerken ben kaldım bir ben… Kendi yüzüne bile bakmayan ben. Kendinden kaçan ve sığınağım sen dayanağım sen evim barkım ocağım... Direği çöktü iğreti ömrümün, çatısı uçtu. Sağnak sağnak ıslatıyorum kendimi. Yoksun'luktan kavrulan benliğimi. Her damla bir yokluk zakkumu daha bitirmekte ve ben kendi viran bahçemi devşirmekteyim. Yoksun. Uzayıp giden hayalinin peşine düşüyorum. En kalabalıklarda kalakalıyorum sana. Gülümseyen cennet gözlerinin meftunu göz bebeklerim bir göz kırpımından sonra boşluğa bakakalıyorum. Yoksun Ellerimi uzattığımda kor oluyor yokluğun, yüzümü çevirdiğimde ruhuma inen tokat Anlayamıyorum fakat; bu ne sis, bu duman ve hayır bu ne ışık, ansızın yüreğime vuran. yoksun ama yokluğunun evvelinde varsın ve sen hep var olmaya cansın. yok....sen...varsın...