İstanbul’da Kış

Soğuk ve ağır bir mevsim bu kış dedikleri Baharı unutturuyor, zamanı yavaşlatıyor. Sorgulatıyor insana kendini Doğruyu yanlışı birbirine karıştırıyor. Ne kışlar geçti bu da geçer deniliyor; Her geçen ayrı bir şeyler alıp götürüyor. Dayanılır mı hiç bu soğukluğa yalnız? Ve en soğuk ülke değil midir Yalnız sevgililer ülkesi? Sıcak bir el, ateşten bir yürek Donduramaz ki kış bile duyguları Isınır sevdiğini yanında bulan, Isınır sevdiğini doyasıya haykıran. Soğuk yalnızlık rüzgârlarıyla dolu, Hasret yağmurlarıyla ıslanmış Ve vuslat sarhoşluğunda yalpalanan zamanlarda Var mı ki sığınacak başka kapı Seni sensiz sevmekten başka?