Korkmak

ben korktum artık dost aramaktan acı çekmek çok zor yürek acısından ah o korku kabus mu hatıralardan yayılmış içimi kemirir bir yandan parçalıyordu bedenimi darmadağan korktum, korktum, korktum yaşantımdan bırakmadı yine prangalar sevgiyi çözemedi gitti şu lanet basiretini çok görürler Mevlana'ya Tebrizli Şemsi Ferhat'a Şirin'i, Aslı'ya ise Kerem'i ve daha nice nice isimsizleri çağırdım, çağırdım, çağırdım sessizliğimi ne anladım ben böyle hayattan korkar oldum baharı yaşamaktan sonbaharda dökülür yapraklar dalından sevinemem gündüzün aydınlığından gecenin karanlığı gelir peşi ardından korktum, korktum, korktum yalnızlıktan.