Gidişin Bir Ağıttı

''vedaların doğduğu topraklardayım ama buralara hiç alışamadım...'' bir sabahın koynundaydı ayrılık ve saatler hep gidişini hep gidişimizi haykırıyordu sözcüklerin kanıyordu vedalaşırken ve hiç bir zaman bu kadar sevmemezlik etmemiştim sabahı, unuturmuyum şimdi ben senin adını ustamdın sevmeyi bana sen öğretmiştin herşeyimi ben sende gizlemiştim veda etmek yoktu bırakıp çekip gitmek yoktu.. ama ayrılık kanıyordu dudaklarımızda ve kanımızda deli bir sarhoşluk sağır, kör ediyordu şimdi bir imge değilsin artık yazdığım herşey senden kaynağını alıyor üşüyorsam yalnızlığımdan değil sensizliğimden ve hiç kimse senin anladığın kadar anlamadı beni ve hiç kimse bu kadar derine inemedi yüreğimde hep sığ sularda boğuldular... adın şimdi gecemde yalnızlığınla raks etmekte üşüyorum... bir şiir de tekrar buluşalım ey benliğim seni bulmalıyım tekrar tekrar bir mısrada seni yakalamalıyım ... ya sen sende mi deli bir boşluğun içindesin yalnız kartal üşürmüsün doruklarda ben sensiz geçirdiğim her gün biraz daha sevmeyi öğrenebilir miyim sen söyle ustam yazdığın bütün şiirlere yemin et beni unutur musun? ... aklımdan çıkarır mıyım eğer çıkartırsam bil ki ben ne senden nede yalnızlığından yaşamaktan sıkılmışım şimdi bu şiir senin.... ve bildiğin gibi ben de senin kabulündür tek dileğim ''adını gizlediğin tüm sevdağlara yazdığım bu şiiri ne ben senden uzağım nede sen benden başka birisin.. ben yarayım sense benim yaramın tuzu... hep kanat kanat ki bende tuz-buz olayım...''