Vuslat

iki küçük dereydik, akar dururduk birbirimizden habersiz. ben dağda soğuk berrak, sen ovada sıcak, sessiz... ben menekşeler toplardım: mor, maviş... sen ayçiçekleri, tarlalar dolusu... ne oldu ki bize bir tanem! vaz mı geçtik? 'olur' deme sakın, olmaz güzelim! ben insem de dağdan ovaya haberin olsun! ayrı yataklarda akarız. selam veririz sabah akşam birbirimize 'seni seviyorum' deriz, akışımıza hasretle bakarız. öyle uzak ki kavuşmak istediğimiz deniz yeter mi dersin zamanımız? biliyorum, 'hiç sanmam' olacak cevabımız çünkü: başaklar, buğdaylar sulanır geçtiğimiz ovada ya da toprak emer suyumuzu susuz kalırız. güneşe olan borcumuz da vardı, unutma! bir de yağmurlar yağmıyorsa eğer ne kaldı ki geriye? bak işte, kurudu yatağımız! ... uzaktaki deniz bizi boşuna bekler bizse yağacak yağmurlara duacıyız...