Şu Sen

şu sen içinde darağaçları büyüten dayayıp camlara başını şimdi ağlarsın bilmez miyim üstünde ay dolanır gecenin az sonra sıyrılır çıkar kınından o vurdumduymaz kent ve içinde seni terkeden çocuk ardarda yangınlar başlar içinin fırdönen aynalarında her kareden fırlar bakışları yumsan gözlerini o açsan o siz ki yaylım ateşinden çıkmış ne sevdalar yaşadınız hiç de melez bir aydınlık değildi bölüştüğünüz bilinmezlere açılan o anafor şimdi neden zorluyor sınırlarını düşgücünün şu sen beti benzi kül uçursan mı pencerelerden hep ona sakladığın kendini yoksa sarsak bir hançerin ucunda gidip gidip gelsen mi kendi çıkmaz sokaklarında