Yağmur

I. ben yağmuru hiç bilmeyen bir şehirdim sen bir akşamüstü habersizce geldin bilmezdim yağmuru hiç ama sen yağmur gibiydin apansız vuruyordu uykularda bakışların apansız sırılsıklam oluyordum geçerken gözlerinden yağmuru bilmeyen bir şehirdim ben sokaklarımda beni böyle sevindiren bir aşkın hikayesi yoktu işte her şey bugün oldu bir yaprak üşüyordu uçmaya hazırlanıyordu bir kelebek kanatsız içimde adsız bir kadın ağlıyordu bir gelincik soluyor bir geyik ölüyordu sen bana yağıyordun ben sana çiçekler vaad ediyordum ellerin binlerce vahşi menekşe dokunuşun hayata gelmenin diğer adıydı sendin içimdeki ayla güneşi tutup kaldıran bir yemindin sen yağmur ölümü uykudan uyandıran y a ğ m u r bu değil de neydi o zaman neydi karanlık rüyalardan akıp giden uçsuz aydınlık insanın ruhuna değince acıtan acıtan ölümlü geyiklerin ölümsüz aşklarını y a ğ m u r bu değil de neydi o zaman II. ben seni unutmak için ne yalanlar uydurdum ne çok vurdu kıyılarıma bilmezsin kırık kalpler hayaller ben seni unutmak için elimi benden çektim gücüm olsaydı gidecektim karanlığa aydınlıklar armağan edecektim bir bahar gününe bir gelinciğe bir ölümün üstüne yeminler edecektim yeminler edecektim yağmurun böylesine böylesine bir günde inan ki gidecektim artık gitmek için bir çift kanada ihtiyacım yok başımı çeviriyorum bana uzanan ellerden bir bırakıyorum bir dalıyorum hayata öylesine öylesine ne varsa yaşanan /senden başka/ tutuyorum sarsıyorum uyuşuyor ellerim devamını susarak eksik kelimelerin acıyı topluyorum takvim sayfalarından bıksam da yokluğumun öldürücü tadından bıksam da içimde ağlayıp duran kadından kendime şarkılar yazıyorum yine de kimseye vermiyorum eski defterlerimi III. ah yağmur ah sen olmasaydın sen olmasaydın ben olmasaydım aşk olmasaydı yoktu belki olanlar belki hiç olmamıştı ne sen beni vurmuştun ne ben sana alınmış bu gösterişli şehri kimler kimler acıtmış /ne baharım vardı benim ne bulut göklerimde eriyordu bir şehir yağmurun gözlerinde/ bir yıldırım olsaydım üstüme düşecektim bir yanardağ olsaydım kendime küsecektim bir yalan olsaydı yeminlerim yürekleri karartan üşümeseydim gülmeseydim kusmasaydım korkudan eğer ben de içi acıyan dudakları kuruyan karanlıkta yolunu bulamayan kısacası bir i n s a n olmasaydım toplayacağım valizler günahkar olmasaydı bir dikişte içecektim avucumdaki zehri güzel günün ardından kopan deli zemheri gibi azgın perişan yollardan geçecektim avucumdaki zehri inan ki içecektim yağmur başka yere yağıyor başka yere düşüyor yıldırımlar bende yağmurlara sığmayan bir yürek var sen bunu bilmiyorsun /sen nasıl bir yağmursun/ bakışların içimde yangınlar çıkarıyor ve sen içime işliyorsun bulanık bir su gibi yağmur kapama gözlerini yağmur üzerime yağ yağmur ellerimi ellerinin içine al kapama gözlerini bana eller verildi dokunmam için sana ağlamaklı gözler verildi ıslak bana sen gibi yakın bana sel gibi yasak düşler verildi iki kere ikinin dört olmadığı ayın ve güneşin tutulmadığı bir yer verildi bana bir ben verildi bir de sen bir de acılar verildi çekmem için sen giderken IV. ve ben koca bir şehir ben bir nişan yüzüğü ben gelin olmamış genç kızların hiç açılmamış yüzüyüm içimde binlerce masal ağlar sessizce fışkırır küskün yanardağlar dindiremez gecemin sessizliğini geceleri sessizce yiten canlar ben bir kör kuyu ben bir kördüğüm ben bir… …gördüğün gibiyim işte gözlerinin önünde öldürüyorum geceyi gözlerinin önünde yüreğime gökdelenler dikiyorum batan güne karşı darağaçları dikiyorum gönlüme sen bana çok uzak sen bana çok yakın s e n başka şehirlerin üstünde olmalıydın ben sen olmasan bile gözlerini gördüm rüyalarımda bir sigara külüne ve bir tatil gününe yeminler ettim saçımı senin sevdiğin gibi kestim sen görmesen de sana ve ölüm üzerine dualar ettim ve rüyalar gördüm ikimizin yerine rüyalarda her şeyimi bitirdim şehri de yağmuru da yitirdim rüyalarımda bir yağmura benzeyen gözlerini bir senden uzaklarda ölmeyi bir de i n a d ı n a g ü l m e y i unutmadım sen de beni unutma eylül 2001, istanbul