İnsan Dediğin

Neymiş ırk dediğin senin kardeşim, Neymiş beş kıtada birbirine vurdurulan? Düşün şöyle, Kadıköy'deki bir kahvede Şiir soluyan ipek yürekli bir şairle New York'ta 7. caddede Bir değil mi renginden kovuşturulan? Düşün, kapa gözlerini, Durdur bir an hücrelerini Bir değil mi görkemli bodrumlara para saklayan Zürich'li sarışın pembe yanaklı kızla, Digor'daki uçuk benizli kız Damına tezek toplayan? Düşün, ayrı mı safra keseleri, akciğerleri Kenya'lı üç çocuklu anayla Bulvarları kalçalayan Paris'li şen kadının? Ayrı mı Madrit'li boğa güreşçisinin Bağdatlı sokak hırsızının Edingburg'lu lordun Aşkın sonunda kollarını bırakışı? Kim yeryüzünün neresinden gelmiş, ne zaman, Kim karışmış kimin kanına ne kadar? Taşıllaşmış sözcüklerdir bunlar artık. Bütün akılları denesen, Bütün duygulardan geçsen, Bütün kitapları okusan.. İnsan dediğin, insanca düşünen, İnsanca davranandır, yok ötesi! Ver, göster, öğret de bak, Sarısı, karası, beyazı, kulu, kölesi.. İnsanlar da denizler, göller, çiçekler gibi, Toprağın güzel soyundandır kardeşim..