شمارهٔ ۱۰
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
آسوده بود دلم ز ویرانه خود
بی تاب شوم برون ز کاشانه خود
ایام به روی آتشم جای دهد
گر همچو کمان برآیم از خانه خود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş