شمارهٔ ۱۰۵
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
آن مرغ بینواییم کز آشیانه ما
صد کوچه باغ راه است تا آب و دانه ما
ما شعله ایم لیکن پیش کسان ز تمکین
ساکن چو آتش می باشد زبانه ما
با آنکه هر فسانه خواب آورد به دیده
از دیده می برد خواب دایم فسانه ما
ابنای جنس ما را چون مهره های شطرنج
از بهر جنگ آرد دوران به خانه ما
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş