شمارهٔ ۳۴۴
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
آیینه از رخ تو گل تازه می کشد
صد آب و رنگ را به یک اندازه می کشد
می را زموج نیست کشاکش که روز و شب
در آرزوی لعل تو خمیازه می کشد
ای غنچه بر طراوت رخسار دل مبند
دوران گلاب را زگل تازه می کشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş