شمارهٔ ۶۵۸
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
یارب از نسرین چراغ لاله را پروانه ده
دود ریحان را زگل جوشی در آتشخانه ده
سنبل این دشت بوی زلف لیلی می دهد
طره اش را از نسیم بید مجنون شانه ده
می زند واعظ به سرمستان بزم عشق طعن
آشنایان را پناه از کاوش بیگانه ده
گر شود انگشت زاهد رهبرم در کار عشق
تاب سرگردانی ام چون سبحه صد دانه ده
من به پایین خانه دار فنا راضی نیم
همچو منصورم ز عزت جا به بالا خانه ده
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş