شمارهٔ ۷۳
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسم
کزین کودک نیاید تندرفتاری چو کاهل ها
بیابان گردی شوق توام از بس که عادت شد
بود در راه ها آسایشم بهتر ز منزل ها
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş