شمارهٔ ۷۳۳
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
بس که از روی نزاکت بر ما می آیی
همچو گلبرگ به امداد صبا می آیی
کو زبانی که چو آیی به تو گویم که ز بزم
شب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی
گریه آید چو مرا خنده زنان وجه مپرس
گل نپرسیده ز باران که چرا می آیی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş