Dünya Dönüyor Da...
T Tolgahan Bostan
0
Altın Yaprak
Dünya dönüyor da
Çamur emiyor kaldırımından
Işıklarıyla büyük şehrin çocukları
Sakız aromalı yürekleriyle
Mutlu günlere umutlanıyor
Hayatın küçük mağdurları
Dünya dönüyor da
Azrail erken ayırıyor aşkları
Doyamadan sevdaya
Bir ömür hasret giriyor araya
Giden borcunu ödüyorda
Kalan ömrünü adıyor yalnızlığa
Dünya dönüyor da
Bir çocuk ağlıyor açlığa
Annesinin feryadı duyuluyor çok uzaklarda
Umutlarını toprağa veriyor hüznü altı kazıklıda
Dünya dönüyor da
Ondanmı alıyor enerjisini hüzün
Ondanmı kurumuyor göz pınarları
Hayat mı acıtıyor bizi
Bizmi kanıyoruz yaşama
Dünya dönüyor da
Benim başımda dönüyor
Alçaklığın ortasında
Miğdemi bulandırıyor
Çıngıraklı insanlar etrafımda
Dünya dönüyor ve gökyüzünün rengi heryerde aynı
insanlar ve yaşanılanlar hep aynı.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş