Anne/sizliğime.. 3

ve "anne" ne masaldın ne gerçek... göz kapaklarımdan ömrüm düşerken dizlerim üstüne adın nüfus cüzdanımda eskiyecek rüyalarıma bile sen eklenmeyecek kış ayazında rengarenk topladığım çiçeklerim ellerine derilmeyecek sen demeyecek göz yaşım parmaklarıma dolanan, kalan olma yazgım tükenmeyecek... ... "anne" tezat bir cümle miydik biz, birbirimize şimdi kuşandığım tüm gitmeler senden arta kalan bir senaryo mu ömrüme kardelenler gibi zorlukları aşmıştın kimilerince ama kar delmek dışında ne başarmıştın "anne" yanıma usulca yaklaşan hangi kadındın sen bir fotoğraf da mı çok görüldü çocukluk hatırlarıma giderken eteklerimden düştü gülücüklerim korma günlerine bulaşmaz ellerim sen diye uyuyup 'neden' diye uyanmalarım çoktu benim... büyük düşlerime küçük geldin "anne" büyük düşlerimin altında ezildin... oysa en büyük masalım sen ol isterdim garip.. insan hiç tanımadığı birini nasıl özler içi dolmamış bir sözcük kadar uzak... yüzü, bilinmeyen biri kadar yabancı sesi duyulmamış, varlığı yıllar öncesinin dillendirilmeyen anılarında kalmış... bak! ancak bu kadar tanıdığız kendimize seni tanımlayacak iki cümleden fazlam yok "anne" şimdi unutmalıyız birbirimizi anlamsız sözcükleri çıkarmalıyız sözlüğümüzden gerçi bilmem hatırlar mısın beni sen