Gölgesiz Kalmıştı Ruhlar

İnsan böyle mi sever sever de böyle mi özler. Özlemin kokusu bu kadar mı tatlı bu kadar mı güvenilir, Kalsam sinende kuş ağırlığında sokulsam çimenlerine iyice kaybolsam. Bu tad bu hava ciğerlerimde birikse... Seni öyle özledimki... Ay geceden ayrılıp düşünce saçlarına Yalnızlığı kundakladı kör karanlıklar Gölgesiz kalmıştı ruhlar Kaybolmuş bir geminin güvertesinde Martı çığlığı gözlerinin derinlerinde Kollarında dalgaların ağırlığı Ayaklarında intihar çiçeği yanığı Dudaklarındaki nefes Ve bir ses Ses feryat Ses gözleri yumuk bebe Ses yitikliğe gebe Gebe ses Ses gebe Yitik Kaybolan şehrin sessizliğiyle Dizlerim karnımda bölünür gece uykusundan. Sessiz bir çığlık oturur gözlerimin hasretine. Gece sarmalar ya sesinde kalırsam diye Avuçlarımın gölgesinde boynum dermansız... Gözucumda kalakalırsın Sesim bedenimde saklı Sesim hüznün deminde asılı Sesim sessiz Sessiz sesim Sessiz! Senli Sensiz... İflah olmam ben...