Kartanesinin Düşü..

Ney çalar rüzgara nazire edercesine Vurur ağacın gövdesine gövdesine Dallar eğilir,hüzün basar Yaprakların yüzüne. Tek tek başlarlar,dallarından düşmeye Ağaç ağlayarak.. Nicedir düşüşün? der yaprağa Yaprak: İçimde segah eşrik ediyor yarama Ağaç boyun büker Ey yaprak bilmezmisin ki Canıma can veren o dur Birgün yokluğunu düşünmek beni vurur Yaprak: Ağacın alasısın neden ağlarsın Gözyaşın bilmezmisin beni ezer Tutunamam sana kollarımın çektiği yeter Ağaç içlenir daha bir yanarak; Belleğim kanar saklarım Değmesin rüzgar sakınırım Daha bir sıkı sarılmıştım toprağa Bilirim ki toprak Ayaklarımın altından kaymakta... Yaprak: Tutun ey ala ağaç Güneşi hep hissedersin Kışın sonu bahardır dersin Avuçlarında yakarsın ateşi Közünü savurursun deli deli Külünden doğarsın belli Umut ekmeğin değil miydi? Ağaç.. Yere serer yüreğini Bakta gör der çektiğimi Oturtmuşum içine bir kara Bakma sen dik durmama Gün gelecek.. Karışacağım lodosla poyrazlara Çürüyüp gideceğim yalnızlığımla Gün gelecek tutunacağım Birikecek dermanım Yeniden kartanesi olacağım.. Dağların doruklarında donacağım.. Kartanesinden ağaç gördün mü? Uzaktan bir ses araya girer: Kar tanesine benzetirmiş kendini ürkek,korkak der ve devam eder.. Yere düşünce birleşmesi imkansızdır tanelerle Yerin,tenine dokunana kadar umutları bitmezmiş Değdiğindeyse elveda dermiş.. Birgün yine böyle Korkak ve ürkek tek başınayken Yüksek bir dağ tepesi gözüne ilişmiş Burası karlı ya tutar beni demiş. Sevinmiş.. Dağ kucak açmış,sarmış sarmalamış. Sevmiş.. Arada kükrermiş dağ isyan edermiş Güneşi görünce yüzünü dönermiş Kar tanesi hüzünlenir,başını eğer beklermiş. Dağ karalığının ardından Apak elleriyle dayanamaz karlanır kartanesini beslermiş. Kartanesi dağı canı bellemiş, Yüreğini dağın doruklarına sermiş. An gelir, Çınar ağacına da benzetirmiş kendini, Maziyi andıkça ayakta ölmek yakışır bana dermiş. Dallar vermiş uzanmış, Çınar ağacı verdikçe yaprak döker olmuş. Tek yaprağı kalmış dalında sımsıkı tutunmuş, Birden bahar gelmiş, Çiğdem,menekşe kıskanır olmuş yaprağın güzelliğini, Heybesinde saklar olmuş düşlerini, Düşleriyle yaşamaya başladıkça çınarda dirilmiş. Yeni yeni dallar yapraklar vermeye başlamış. İşte! Sen de böyle doğmuşsun yaprak der. Zaten kartanesiydi,kartanesinden ağaç gördünmü? Ağaç susmuş. Gözlerinden kara baldıranlar boşalmış. Yer gök pusmuş..kızıl şimşekler kopmuş Koca çınar ufalmış ufalmış, Son bir umutla ardına bakmış Yaprak ayaklar altında kalmış. Ağaç feryat etmiş acılarım ayak altı değill! Uzatmak istemiş ellerini nafile Bedeni çekmiş geriye Ecel gülümsemiş tenine. Bir gönül severde bir gönül sevmezse ızdırap olur.iki gönül birden severse mutluluk olur. Mutluluğun önünde engel var ise ulaşılması zor olur. Engeller aşılırda, mutluluğa ulaşılırsa işte o mutluluk KUTSAL OLUR.