Şiirlerim Benim Evlatlarım

Yüzlerce evladım oldu bugüne kadar Kimi tan vakti, kimi şafak vakti dünyaya geldiler. Ansızın birer birer hayatıma girdiler Kimi zaman ismini bile hatırlayamadıklarım oldu Kalemimden boş sayfalara döküldüler Her biri benim bir parçamdı Sayfalara bile sığdıramadım onları Artık her birinin bir ismi olmalıydı İsimlerini özenle seçtim Dost dedim, aşk dedim, acı dedim Gözyaşı dedim, yağmur dedim, deniz dedim. Martı dedim, yalnızlık dedim, ihanet dedim Gece demedim, gündüz demedim Kar demedim, soğuk demedim, fırtına demedim Onlarla iken açlık nedir bilmedim Kendi ellerimle büyüttüm bugünlere getirdim Zamanla avuçlarımdan usulca kayıp gittiler. Başka yürekler de buldum onları Gördüğüm de tanıyamadım, inanamadım Onların başka anne ve babaları vardı artık Sahiplendiler benim gibi Kendilerinden bir parça gibi gördüler Her biri için birşey söylediler Kimi kaşını beğenmedi, kimi gözünü Kimi de hayran kaldı evlatlarıma Ben her geçen gün onları yeniden dünyaya getirdim Ve yeniden büyüttüm kendi ellerimle Daha iyi bir şekilde çıkardım insan içine Bir anne olarak üzerime düşeni yapmaya çalıştım Şiirlerim benim evlatlarım... Hayatımda en çok anne olmayı istedim Ben anneliği onlarla tattım Hiçbir zaman babaları olmadı onların Ben onları tek başıma yetim büyüttüm Şiirlerim benim evlatlarım... Onlar size emanet dostlarım