T Tülay Sustam

Tülay Sustam

290 şiir · 1977 —

0 Altın Yaprak

27 aralık 1977 - anamın kızı, babamın oğluyum. siyahın içindeki beyaz. kaşının köşesinden dönenleri çoktan unuttu. içi dışı bir şiir. ağlarken gülüyor. hâlâ yaprakların geceleri el açtığını düşünüyor bu yüzden kendisi için rüzgâra kımıldamıyor. esmer ağrı... hayatın üstünden geçip, kendini karalıyor. iç okuyor. kimi aynaya bakar, kimi ay'a... ayna benim gölgemi ne bilsin?

Tülay Sustam şiirleri

Arama yardımı

iki çocuk el ele tutuşmuş kıtalar arası yürüyor ayaklarından çekilmiş gözler…

Ben ardıç, sen karaçam Aşkımız kavak ağacı.... Yıllardır dimdik ayakta duruyor Ama bir türlü meyve vermiyor…

tuzu ne kadar gözlerinin kaç topraktan böcekleri ayırdın ve kaç renkten sonra kendini bana -yeşilim- diyerek sundun…

Çok uzun zaman oldu aşık olmayalı Unuttum aşk sözcüklerini duymayalı Dikenleri sevdim gülü koklamayalı Gönlüme giripte aklımı çelme benim...…

Bu aşktan haberin yokmuş gibi davranma Önce yeşil ışık yakıp sonra saklanma Beni her gördüğün çiçekle karıştırma Kararsız kalıp da aklımı çelme benim...…

gülüşün oturur gamzelerime çeker perdesini gül-ferin... güneşi öldürür ruhumdaki aydınlık…

adını diline kim dolasa biyografisi olurdun aşkın gökkuşağı gözbebeklerden yaz, kış demeden dökülürdün…

Rüzgârın yönünü değiştiren güneş misâli Ansızın hayatın içinden çıkıp Yüreğimin kapısını çaldın Tanrı misafiri demeye bin şahit…

Bir gül kadar güzel ama gülden önce solan bir kız vardı Bu pislik dünya da yaşamaya mecburdu Ayakları üzerinde durabilmek için savaş veriyordu Tek başına kaderiyle yalnız bırakılmı…

Candostum Şebo'ya; Asilik ruhumda var benim damarıma kimse basmasın Sevdim mi ölümüne severim, sildim mi bir kalemde…

2003

15 / 290 gösteriliyor

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.