Tülay Sustam

iki çocuk el ele tutuşmuş kıtalar arası yürüyor ayaklarından çekilmiş gözler…

salkım saçak örgüden kaçan bir çift göz olayım peşin sıra iki düz, bir ters gideyim yeter ki! ...…

Ben ardıç, sen karaçam Aşkımız kavak ağacı.... Yıllardır dimdik ayakta duruyor Ama bir türlü meyve vermiyor…

Delikanlı'm Ben Menekşe'nin kızı Papatya'yım Anamdan gördüm ölümüne sevmeyi Babamdan gördüm sevdiğini sahiplenmeyi…

tuzu ne kadar gözlerinin kaç topraktan böcekleri ayırdın ve kaç renkten sonra kendini bana -yeşilim- diyerek sundun…

Çok uzun zaman oldu aşık olmayalı Unuttum aşk sözcüklerini duymayalı Dikenleri sevdim gülü koklamayalı Gönlüme giripte aklımı çelme benim...…

Bu aşktan haberin yokmuş gibi davranma Önce yeşil ışık yakıp sonra saklanma Beni her gördüğün çiçekle karıştırma Kararsız kalıp da aklımı çelme benim...…

gülüşün oturur gamzelerime çeker perdesini gül-ferin... güneşi öldürür ruhumdaki aydınlık…

adını diline kim dolasa biyografisi olurdun aşkın gökkuşağı gözbebeklerden yaz, kış demeden dökülürdün…

aşkın tozunu kirpiklerimle süpürdüm bir günü…

... aşkı ne kadar giydirirsen giydir astarı hep iç gösterir…

Rüzgârın yönünü değiştiren güneş misâli Ansızın hayatın içinden çıkıp Yüreğimin kapısını çaldın Tanrı misafiri demeye bin şahit…

Bir gül kadar güzel ama gülden önce solan bir kız vardı Bu pislik dünya da yaşamaya mecburdu Ayakları üzerinde durabilmek için savaş veriyordu Tek başına kaderiyle yalnız bırakılmı…

Candostum Şebo'ya; Asilik ruhumda var benim damarıma kimse basmasın Sevdim mi ölümüne severim, sildim mi bir kalemde…

dün gece kavgalıydım yüreğimle yüz göz olmamak için attım kendimi evimin bahçesine…