Gidişinle Başlamıştı Herşey

Yalnızlığın hüznü dolu bu gece baktığım her yerde Gözlerimin bakmasına imrendiği yıldızlar, Tek tek kayboldu gökyüzünden... Hüznün sancısı vardı semada İçimde ise azılı bela gibi çöreklenmiş bir boşluk Boşluk ki öylesine bir boşlukki Tarifi imkansız gelir insana anlaması anlatması güç Öyle bir uçurum açıldıki gidişinle Zaten gidişinle başlamıştı herşey!!! Yokluk, kaybolmak, biçere kapını çalan boşluk... Gelişinle kaybolan korkularım vardı önceleri Üstesinden gelmek hayal gibi birşeydi Sevemem diyordum... Korkuyordum kapanmış yaralarımın kanamasından Güvenemem diyordum... Nice kişiler nice karlar yağdırmıştı o çok güvendiğim dağlara Senide ne zaman kaybettim biliyor musun? O güveni tekrar kazandığım yolun başlangıcında Bunları yaşamanın zorluğunu anlayabilir misiniz? Yine kelimeler düyüm düyüm boğazımda Ne yazabiliyorum ne de... İşte bir suskunluk anı daha Yaşamak kadar zor inanın yazması bile Ne kadar zor olursa olsun mecburum buna... Öyle bir uçurum açıldıki gidişinle... Ancak yazarak rahatlayabilir ve huzur bulabilirim Tıpkı yanındayken paylaştığım huzur misali Yok benden sana kızgınlık perdesi Sadece kırgınım hakkım olarak yaptıklarına Haksızsın diyemezsin Uzaklık deyipte çekip gittin Kapattın sevginin kapılarını Oysa sevmek sabırdı, bakmadan görmek yaşamaktı sevgiyi kalpte Kolay olsaydı adına sevgi derlermiydi Sen kolayı seçtin... Zor olan kalıpta dayanmaktı herşeye Bir fidan misali... Nasıl ki rüzgara susuzluğa karşı savaşını verebiliyorsa Zamanı gelince rengarenk çiçekleriyle doğayı sevindirebiliyorsa Sevgide böyledir... Fidan misali sevgiyi büyütmek emek gerektirir Gün gelip meyvesini vericekse deymezmiydi bunca zorluğa Biz o fidana ne su verebildik, nede büyütebildik Ne mutlu savaşını verenlere Öyle bir uçurum açıldıki gidişinle Bizi biz yapan mahrur kaldı Geriye sen ve ben kaldı... Hayat senin olsun, sevgi bana kalsın Mutluluklar gönlünce olsun