Karanlık Dünyamın Işığı

Karanlık dünyamın ısığı oldun sen Senden önce öylesine kötümserdim ki hayata karşı Son ayrılışım beni korkulu ve kaçışları oynayan, Biri haline getirdi... Kaçışım insanlardan hayattan değildi aslında O kadar çok darbe aldım ki insanlardan O kadar kanattılar ki kapattığım yaralarımı Ben kurtuldum yine üşüştüler akbabalar gibi etrafıma Artık korkmuyorum ne olursa olsun Herşey olacağına varmıyor mu sanki şu fani dünyada Korkularımdan, cesaretsizliğimden, kaçışlarımdan, Beni sıyırıp alan sen oldun... Yerin o kadar ayrı ki En içte, en derinlerdesin sen... Seni unutmak ne kelime Sus günaha girersin O kadar benimsedim ki seni Sanki her zaman vardın yaşantımda... Ya da seni bekliyordum bunca zaman... Yalnızca seni... Sen içimden biriydin zaten Geleceğini biliyordum, biliyordum anlıyor musun? Kaçışları oynasamda ümidimi hiçbir zaman yitirmemiştim Dualarım hep bundan yanaydı Seni buldum artık, Söyleyin bana bundan ötesimi var