Bedesten

bi kez kınından çekilmişti ayrılık yanacaktı ten, yanacaktı su, yanacaktı dil bu ağulu hançerin önüne geçilemez di, geçileme di yinelendi acı, seydunanın bir avuç kalan, ufalanan bedeninde ardından gidemedi, çöldü geçitsizdi ayrılık o çölü geçemedi, kaldı artık içine gömdüğü, gün yüzü göstermediği sözlerdi şahrud başladı upuzun susmalar, bakışlarında aldı çölü, bastı sustuğu yerine kaç sevda çadır kurup sökmüştü teninden yüreğinin ufalması birazda bu göçerlerden adının anlamını aramadın akarsu yazgılım adınla kalsaydın, belki de benim olurdun öyle bakma gözlerinin şafağı iniyor, yüzümün alacasına tılsımdım her dem, yüreğimin pususunda yitip giden bense korku hançerimi suyunda biliyem susalım ayrılıklar uyuyor sinemde, uyarmayalım yüreğimiz sıyırmaz azını verenle yola çıkılmazdı , ay'dın sende yiğit hançelerce akan gözyaşları benimle saklımda saklı git, bırak bakışlarım şaşkın ve rehin kalsın akıp gidişinde görünce seydunanın gözlerini sıra dağlar çözdü kollarını öptü şahrud'un yaralı bakışlarından dudakları seyirip çürüdü içine ağlamaktı, içinde ölene ağlamaktı şahrud bu son öpüşle tamamlandı seyduna'nın yüzüne başını kaldırıp bakmadı seyduna bir yerlerde kalan bir sır arar gibi bakındı ya da ruhunu, yoktu ikisinden yapılma zaman bile yok olmuş yetim öykü tamamlanmıştı izler silindi destandan, kendini mühürledi ve destan bir daha yitik öykü satmayacaktı