Kıvrımların Bitiminde
T Tuncer Önal
0
Altın Yaprak
İşte
On dokuz otuz treni göründü yine
Umutlarım
Bu rayların kıvrımlarında gizli
Koşarım on dokuz otuz trenine
Tık nefes
Kara vagonları yutar gözlerim
Son yolcu da değilsen eğer
Kıvrımların bitiminde
Kaybolur giderim...
İkinci peronda o aynı adam
Yeşil feneri tutan elleri
Yorgun ve titrek
Adamın yanına koşarım
Her zamaki gibi sorarım çekinerek
Bey ağbeyciğim derim
Son tren kaçta derim
Ve adamın dudaklarına tutsak
Gece
Sabahlara dek beklerim...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş