Sürgündeki Bir Kadına

(M. Vurgun'a) karanfillerin öldüğü zamanlardı kevgir gibi gök, yüzümüzde acı bir gülümseyişten kalma bıçak izi yaylım ateşinde kurşunlanmış bakışlarla -pişmanlık katılmış bir diriliş için ölümü beklemek haramdı bize- ölürken şarkı söyledik hep yarın yarın, yarınlara hep çıkmaz sokaklarda bitti duvarlar kan izi ve kurşun yarası taşıyan şimdi yangınlar sonrası aydınlanıyor karanlık tarih hiç olmayan mezartaşlarının gölgelerinde kararmış halkımın yüzü çok uzaktan duyuyorum seni haykırıya tırmanan -hep aynı- bilirim hiç değişmez acının sesi senin şiirlerinde unutuş yok şimdi de çünki ölüm ve tünek olmuş martılara kimi dizelerin binlerce yürek, bir yürekte senin yüreğinde toplanıp bir sel gibi akıp sürüklenmişlerin sesi boğdurulmuşlar denizinden esen bir yel gibi bir şarkı söyler gibi yarın yarın, yarınlara kuşunların ıslık seslerinden kalma acı bir ezgi -paslanmıyor aslında yüreklerimize saplanan mermi çekirdekleri- isli gaz lambalarında hatıranın alevi hala söylediğimiz yangın türkülerinde düşük omuzlarında taşıdığın ağır yük arkadaş cenazelerinden kalma şimdi pasın olgunluğunda konuşur eski tüfek anılar ah...sen, uzak bir ülkede başka gökler altında sen, vurgun kızı sürgünün çocukluk göklerinden uzak ülkenin dağlarında kekikler ıslak şimdi, sabah bir yalnızlık bekler gibi uzak bir ülkede şafağa durmuş gözlerin yarınıları beklemekte gün doğarken sisler içinden