Artemis

sen yelkenleri rüzgarla dolu gidiyorsun pupa yelken bir başka ufka diz çöküp Poseidon'a yalvardım çıksın önüne dalgalarla seni alıp götürmesin gemi Artemis'e adaklar adadım esmesin rüzgar diye. bu gidişe bir anlam veremedim mavi'nin cazibesi mi bu seyr-ü sefer bilinmez. beyaz güvertede ufka bakarken sen dalgalanır saçların Artemis'in ellerinde geride, Galata da öksüz köprü altından şıp diye geçiveren çatanalar boynu bükük, terkedilmiş istimbotlar tersanede sevdalısını bekler Haliç'in durgun sularında tüm bunların şahidi yok sanırsın. ama bakar tepeden maviliklerine Haliç'in Piyer Loti dudaklarında adı olmayan bir gülümsemeyle rüzgar eser, yelken şişer, gemi kalkar ağır ağır döner Ahırkapı burnunu düşer iki yanıma ellerim. yakarırım muhbir korkularla esme rüzgâr esme heyhat inadına esen rüzgâr, telaşla çırpınır yelkende ben ağlarım gözlerim avuçlarımdan bakar bana. 3. Ahmet çeşmesinden damlar göz yaşlarım Sinan bakar bana Süleymaniye'nin minarelerinden Piyer Loti dudaklarında ince bir İstanbul türküsü caddelerde dolaşır şairler hikâyeleriyle ben ağlarım Piyer Loti ağlar. karardı deniz Poseidon ağlıyor Eros'u bekliyor Ahırkapı feneri Rüzgar esiyor Yelken şişiyor Kalkıyor gemi Hayat diyor bana Artemis Bu işte hepsi!