Ünlem

bir sabah kanepenin üzerinde bulacaksınız beni ellerim siyah bir kaleme sarılmış mektup bitmeden ölmüş olacağım son sözlerimi bir ben bilerek kapatacağım gözlerimi derin nefeslerden sonra son bir kez vereceğim içimdeki havayı bitişe kaç gün kaldı dersiniz! hiç öylece gittiğiniz oldu mu hayattan denemek o kadar mı zordu özlenmek belki birkaç gün belki geride kalmak daha kolay olurdu bir badem çekirdeğinin içinden kim sayabilir geçen seneleri kaç kuruşa bedel gider ki bu memlekette canlar ruhuna kaç kuruş sayarlar acısını içine yamayamayanlar hiçbir zaman bir dakika öteye bakamadım gözlerim mi kördü bilemiyorum perdeden içeri vurmaya başladı gün ışığı doğan güneş mi! cennet ne kadar uzak bana ben ne kadar cennete yakın ya karanlık peki cehennem orada ışık yok mu! peki ya ateş... uzun mısraları en tepede bıraktım kısa çöpü çekenlerin yanında sağa dönmeden köşeye sakladım o soğuk ve kırmızı taşın altına peki elini uzatabilir misin ya taş üstüne düşerse!