Sensizlik...

Sensizlik. Anlatması zor.. Sevdan, tane tane yağan kar gibiydi. Yüreğimi bembeyaz yapan.. Ilık bir rüzğar gibiydi, gelişin.. Adı konulmamış, yönü belli değil. Esince sadece yüreğime vuran, bir rüzgar. Gülüşlerin vardı bir de, mevsim dönümlerin de çiçekler açtıran. Gözlerin vardı yeşile rengini katan.. Öylesine açık, öylesine parlak, öylesine temizdin ki Güneş, dokunamazdı tenine. Utanırdı, kıskanırdı belki.. Yeterdi yüreğin, gündüzü de geceyi de aydınlatmaya. Yeterdi çiçekleri açtırmaya. Yeterdi yüreğin, Yeterdi yüreğim, Yeterdi yüreğimiz.. Bu kadar geçmiş zamandan sonra.. Şimdi; Şimdi sensizim.. Yoksun, varlığını yaşayamadan, Hasretinle imtihan ediliyorum. Özlemek güzel diyorum. Özlenenin sen olduğunu bilince.. Ama zor geliyor soruların. Hiç bir boşluğu dolduramıyorum. Düşen bir kaç damla yaşa da not verilmeyecekse, Sanırım bu sınavdan da kalıyorum. Hani sevdan, tane tane yağan kar gibiydi ya, Şimdi sensizlik; Yüreğimi toprağa gömen bir çığ.. Senden sonra hiç bir rüzğar ısıtmadı içimi.. Özlüyorum.. Gülüşlerini, gözlerinin yeşilini... Ben bütün renklerimi kaybettim. Hadi! Gel artık.. Nerdesin gönlümün güneşi? Bak, yine mevsim dönümü. Hadi! Bu kara kıştan al götür beni. Çevir bahara iklimimi. Bekliyorum. Dön artık.. Nerdesin? Hangi iklimdesin? Dön gönlümün güneşi...