Turuncu Ay

Öğle saatinde yandı sokak lambası Yağmur karanlıkla düşüyordu bugün. Üşüyordum. Özlüyordum. Ölüyordum. Yağmuruna hasretim belki ama Nefretimden duyulmuyor sesim. Çabalamıyorum artık hâlim için Bîtap düşmüş umutlarımın ardından Kovalamıyorum hayatı zaman içinde En gereksiz düşünüşlerimle susuyorum Hayatın cengâverliğinden bihaber En aylak gösterişlerimi sunuyorum Elvedalara hoşçakal diyebiliyorum Nefret etmiyorum elvedalardan artık Hiçbir şey beni üzemiyor. Ağlayamıyorum. Akşamın toy vakti kesiliyor yağmur Gökyüzü yeniden doğuyor, yıldızlarla. Hoş, gecenin aydınlığına güvenilmez. Karanlığı bozan her ışık acıtır akşamımı Turuncuya boyanan ay dışında. Bir sıkıntıdır ki yalpalanır kucağımda Sigaranın ucunda bırakmışım nefesimi Ellerimin akşamdan kalma hatırına Sarhoşluğum yetişir harmanlığıma Haberli gelen yağmurlar kadar kurudur Cüreti mırıldayan bir kedidir suda Siyah beyaz bir köpek gibiyim Gözlerimden akan yaşlar renksiz Ellerim titrek ve sebepsizdir uykuda.