Bil/sen

Öldürdüğüm zamanlar içinde Yaşatabildiğim kadar varsın sen Sanma ki sustuğum kadar çoksun İçimde sakladığım çığlık kadarsın sen.. Bilsen… Beklemenin sancısı düştü göz ucumdan Bir uçurumdan bıraktım günaha kendimi Kimsesiz vakitlerde ölümcül kavgaların Kan revan direncine yasladım sensizliğimi.. Ay'ı tam yüreğinden vurdular Sürgüne yolladılar göğün mavisini Toprağın rahminde öfkeyi döllediler Susturdular doğmamış çocuk seslerini… Yazgısı kör kuytularda kurşuna dizilen Yosma bir kadın telaşında kıvrandı şehir Uzak iklimlerin yorgunuydu sevişmeler Efkarın dumanından düş/tü, sızlandı şiir… Karaya vuran dalgaların hüznünde insan Çakıl taşlarında sakladığı amansız sabır Gel-Git sorgularında sus, yüzünde isyan Kumlarda sessiz bir hoşçakalın izleri kalır... Gitmek, seni özlemekten ibaret zaman Teninde yorulduğum akşam zulası Küfürbaz öfkemde sessizce kanayan Yüreğime sapladığın kurşun yarası…. Çarmıha gerilen çocuk düşleri Sen kokan ellerimde saklı cinayet Gölgemi ısırırken köpek leşleri İçimde son nefesini veren masumiyet.. Söyletme beni Sana öykündüğüm her akşamda Sabaha çıkmaz sancılar taşırım ben Kaç kez vururum kendimi bakışlarında Kaç kez yeniden doğarım bu aşkın küllerinden… Bil/sen