Eylül Sancıları - Iıı

Özlemek bazen Sevda yüklü bir eylemin Militan suçlarına gömdüğüm sır Her yağmur sesinde sakladığım hüzün Sözün anlamına yüklediğim koca bir asır… Sen hiç bulut oldun mu kadın Güneş doğdu mu umudun beyazına Bıraktın mı kendini kollarına rüzgarın Ağladın mı eylül vakti bir çocuk yazgısına.. ……… Sevmek bazen Hani bilincin öz suyundan Yürür darağacının gövdesine Bir bakış kırılır gölgesinde urgan Nefesinde doğurgan sancılar ertesine.. Sen hiç deniz oldun mu kadın Karaya vurdu mu senin duyguların Göç mevsimi korkular değdi mi sularına Sorgularına direndi mi asil kavgaların…… ………….. Beklemek bazen Kusursuz bir iç yangını Kendi küllerinde çoğalan öfke Aykırı düşler kuytusu kor zaman Sabaha uykusuz çıkan zor bileşke… Sen hiç toprak oldun mu kadın Alın terin düştü mü ince bileğine Başak tarlalarında büyüttüğün yarın Yenildi mi Eylül adında soysuz bir dün'e… …………….. Sevişmek bazen Sensiz bir yatağın yalnız iklimi Kirpiklerinden düşen idam saati Yarım kalan bir söz belki dudağımda Zamansız gelen bir ayrılık vakti……. Sen hiç ben oldun mu kadın Sustun mu haykırırcasına sevdanı Satır başlarında biledin mi sabrın ucunu Cebinde sakladın mı sahipsiz mektuplarını… …………… Eylül bazen Yastığa düşen yorgunluğum Geç kalan söz hükmünde yaşamak seni Tutanaklarda kanar elleri çocukluğumun Sus şimdi..Uzan yanıma..Özledim nefesini