Düşün Ki

Düşün ki, Kulaklarım adını hiç duymamış Ve hiç tekrar etmemiş, isminin ilk hecesini, Yalçın kayalarda akislenen seda gibi... Düşün ki, Düşüncelerimde hiç olmamışsın sen Uğultusu avuçlarımda kalan rüzgar gibi... Ay ışığına hasret yakamozlarının vuslatıymış, Tan yerine ve tam yerine vuran o umutlarının gölgesi... Düşün ki, Bir efkâr kahvehanesinde Bir sigara içimlik vakitmişsin sen... Kırık bir sandalyeymiş umutlarımı yasladığım... Düşün ki, Bir uçurum dibiymiş, bakışlarındaki o mana Oyuncaksız kalmasıymış bir çoçuğun Ya da bir annenin yavrusuna hasreti... Düşün ki, Yanık bir Anadolu türküsüymüşsün, Çeşme başındaki güzel kızlara inat Ve inat, gurbetin tüm güzelliklerine... Düşün ki, Gam yüklü duvarda asi, kırık bir aynaymışsın Hep eksik, hep mahçup, hep yarım... Ayna karşısında kırık bir bakış, Kaybolan diğer yarısındaki tılsım... Düşün ki, Bir yağmur olurmuşsun Ve tanelerin düşermiş pembe düşlerimin düştüğü yere... Düşün ki, Bir orada bir burada Bir gurbette bir sılada İsminin yalın, yalnızlığımın çoğul halinde... Ve arkasına saklanmış binlerce yürek... O binlerce yürekten düşen... Tek bir düş Senin ılık nefesinde üşümüş... Düşün ki, Uzak hatıralarım kalmış sende Tek kişilik bir oyun Gurbete bir tren bileti Ya da yarası gurbetin... Yarısından büyük olan yırtık bir resim... Düşün ki, Hiç olmamış... Hiç çalınmamış bir beste... Hiç tadılmamış bir zehir... Düşün ki, Hiç yazılmamış bir şiir...