Ayrılıklarda İstanbul

İstanbul seninle İstanbul Mi Seninle yıllar boyu sevdim, bahardı Bir gün uzaklaşsan bu şehirden Ben ağlardım, İstanbul ağlardı Sen gelince güller açardı içimde Seninle yaşardım İstanbul'u günler boyunca Pırıl pırıl, altın saatler geçerdi bir bir Sonra tarifsiz garipliğim başlardı akşam olunca Yanında, kötü zamanlar tarifsiz güzeldi Ellerini bulurdu ellerim, eski bir masada Öylesine bir bütündük seninle, anlatılmaz Kahrolası yollarımız ayrı ayrı olsa da Akşamlar en kahırlı ayrılıktı, bilirmisin Boyuna, gideceğin o rezil anı düşünüyordum Ve batan güneşle sen gözden kaybolunca Kahrolurdum, iliklerime kadar üşürdüm Kimi gün yollarda, parklarda buluşurduk Kimi gün Samatya'da bir uzak meyhanede İstanbul seninle, İstanbul'da Mi. Unutulmaz bir daha, yıllar geçse de Halden bilir garson, iyi kalpli kahveci Limonlu votkamız, az şekerli kahvemiz Hayal meyal hatırladığımız şarkılar gibi Başladığı gibi biterdi, en güzel hikâyemiz Yaklaşan akşamla koyulaşırdı gözlerin Yüzüne anlaşılmaz bir hüzün çökerdi Sonra, o en unutulmaz dakikalar bir köprüden Dopdolu otobüsler gibi geçerdi Giderdin, o rezil ayrılık saatinde Dudaklarında en hüzünlüsü ilk türkülerin Solardı İstanbul'un renkleri bir bir Boynu bükülürdü içimde, yeni açmış güllerin