Böyledir Akşamları İstanbul'un

Böyledir akşamları İstanbul'un Bir efkâr basar içini çoğu zaman Çaresizliğin, yalnızlığın aklına gelir Hatıralar kayar gider avuçlarından İçinde mevsimler değişir, aynalar kırılır Uzaklarda bir çocuk ağlar durmadan Evler, apartmanlar üstüne yıkılır Nereye baksan o eski deniz, o köhne liman Ansızın bir vapur düdüğü yırtar geceyi Başını alıp gidesin gelir uzaklara Düşündüğün bir anda öyle sessizce ölmeyi Çekilir sesler, değişir manzara Kapandı sanırken o eski yara Bir sızı başlar içinde, en derinden Bir bulut gelir, çöker üstüne kapkara İki damla yaş süzülür kirpiklerinden Bir meyhane köşesinde ararsın teselliyi Saatler geçip gider, kadehler boşalır Düşersin yollara canından bezmiş Başında bir ağrı, içinde kahır Şekiller bozulur, renkler kararır Solar ümitlerin, batan günle birlikte Böyledir akşamları İstanbul'un Eriyip gidersin o koyu mavilikte