Unutulmuş Adam

Sen unutulmuş adamsın Şu yarım milyonluk şehirde Gençliğini bir deli rüzgar götürmüş Ümitlerim kimbilir nerede? Hangi sevgilinin kollarında kalmış Sen çok gezmiş çok görmüş Şimdi alabildiğine yalnız adam Hatıralar bir eski şarkıdır dudaklarımda Söylemek istersin, söyleyemezsin Kahreder, kahreder seni zaman Bu şehrin aşina sokaklarında Seni tozlu aynalarda tanıdım Saçların alnına düşmüştü tel tel Gözlerin göz olduğundan habersizdi Kederliydin sonbahar akşamları gibi Ve sonbahar akşamları kadar güzel Ölesiye ağlamak istiyordun Bilmediğin birşey değildi ağlamak Kederinin ağırlığınca sarhoştun Hayallerin genişliğince Dünyadan uzak Yorgun ellerin ceplerindeydi Varlığından utanırcasına saklı Ellerin ki bir keman kadar hassas Bir şarkı gibi dokunaklı Sen unutulmuş bir adamsın Anlaşılmamış şiirlerim gibi Bütün güzelliğiyle unutulmuş Şiirlerim ki; yalnızlığıma benzer Öylesine mahzun, öylesine kahrolmuş!