Bilseydim

Anladığın dilden söylüyorum bütün şarkıları ve ikimizin dilinden yazıyorum artık şiirleri.. yağmurlar bana inanmıyor, sen bari inan bu yalnızlığı rüzgarlar büyütüyorsa sensin durduracak olan ''bilseydi yaprak kendiliğinden bırakacağını dalı telaşa verirmiydi yeşereceğim diye ?'' Ben kendime giderken nerede kaldım, nerede düştüm sana gelirken? nerede, nerede... gecenin karanlığında mı suskunluğunda mı nerede...? Ateş mi yaktı, sen mi söyledin, ben mi gittim ben mi sevdim, sen mi soldun, ağlatan kim...? Her gece yaprak uçlarımdan damlıyorsun düşlerimden kaçıp uzaklarda biryerde ağlıyorsun en yakın köprüleri yıkıp en uzaklara kaçıyorsun. Bense düşündükçe seni düşlerimde yaklaşıyorum uzatıp elimi masmavi bir gökyüzünde saçlarını okşuyorum. Bilseydim ayrılığı gelip bizi bulacağını seni telaşa verirmiydim gel diye... Şimdi zambak moru bir hayat ateşinin; buz gibi sessizliğinde, şimdi hiç yaşamamışcasına seni, gözlerinin hasretinde, şimdi kefilsiz,şahitsiz,kırgın bırakıyorum birlikte ağladığımız geceleri...