Bir Kadın Ağlıyordu

Bir kadın ağlıyordu uzakta uzaklardan, bir dost eli dokunabilseydi omuzlarına. Kıyısında oturulabilecek, bir deniz çizebilseydi dolunaylı gecelerde,sallanan dalların gölgesi ve denizden gelen meltemleri o kıyıya koyabildeydi. Bir kadın ağlıyordu uzakta yüreğindeki karakışların ayazında, dökülen her damla; erken aşklar,geç kalınmış buluşmalaraydı. Bir dost eli dokunabilseydi,omuzlarına çok uzaklardan. Aslında o dostta hazırdı dört duvar arasında isyana o son yağmur o son fırtınadan sonra. Kadın ''Bağlanmıyacaksın...''diyen; bir şairden esinlenerek kendini anlatıyordu. Yaşamın tekdüzeliğine kafa tutuyordu, yüzünde yorgun ve yalnızlık çizgileriyle, hayatın derinliğinde kayıp yılları uluorta seslenişiydi. Bir kadın ağlıyordu; Eski yazılarını açtı, eski resimlere baktı, gölgesinde kümelenen sevdaları, can alıcı kayıpları gördü. Geçmişin izini yakalamaya çalıştı içini eskilerden bir kor dağladı; ve son sayfaya bir not düştü: Her sevda bir ayrılık yaşar zamanla,her sevda farkında olmadan solar,offf hızla akıp giden yıllar.Ağlamalı ama yıkılmamalıyım,solsalar bile,alamaz kimse zamanın durmuş saatlerinde,penceremdeki mor menekşeleri ve ben yine her gece yıdızımla konuşmalıyım.