Korkma!

''burda durdular şurda vurdular.Ölenler korkusuzdular, çocuk denecek yaşta büyüktüler.Üsküdar'lı dalga da gördü, gözlerinden yaşlar aktı,belliki yarım kalmışlığaydı... ve dudaklarında karşılıksız çocuk gülüşü'' Kokma karanlıktan, sessizce açan çiçekler gibidir gece tut bir yıldızın kuyruğundan aydınlık hep aynı yerde; şafağın söküşünde. Korkma ölmekten, o korku bir kırıntıdır sonsuzlukta tut bir çocuğun karşılıksız gülüşünden sığlıklarda değil derinliklerin en ucunda; çığlık çığlığa hayat yeniden doğuşlarda. Korkma ağlamaktan, demlenmiş bir fırtınadır kopar tut sevdiceğinin gözyaşlarından bağışıklığını ayrılıklardan çıkar, her su gibi gözyaşlarında yolunu bulur akar.