Birine rastlayacağız bir zaman Dün, bugün ya da yarın Ateşten tohumlar ekeceğiz Beynimize, kalbimize ya da ruhumuza…
Bir dünya kurdum kafamın içinde Acıdan kederden iz yok bu yerde İnsanlar dertsiz, herkesin keyfi yerinde Bugün olduğundan çok farklı biçimde…
Bir eksiklik hissediyor musun hayatında Sabah gözlerin açıldığında ya da Gece kafanı koyduğunda yastığa İçin için özlem duyuyor musun anlatılamayana…
Güneş bir başka parlıyor sanki bugün Dağlar ilk defa bu kadar ihtişamlı yükseliyor Bulutlar zirveyi saklıyor beyazlar içine İlk defa selamladıklarını farkettim beni bugün…
Kızıl gökyüzü ayaklarımın altında Uzak görünen yıldızlar artık yanıbaşımda Neler göreceğim bilmiyorum Cennetin kapısında bekliyorum…
1
Hayat akıyor iki yandan caddeye İki göz izliyor, izledikçe sıkılıyor Bir işaret bekliyor yukarıdan Bir cevap istiyor…
Yine üzerime çöktü gecenin karanlığı Düşman gibi sarmaya başladı duvarlar dört yanımı Perdeyi açıyorum içimde kalan son bir umutla Güneşten hiçbir iz yok…
Neden korkuyorsun bu kadar Ne başımıza gelecekleri değiştirmek mümkün Ne de geçmişi silbaştan yaşamak Nefes almak kâfi ise yaşıyorum diyebilmek için…
Ölmek gibi birşeydi seninle göz göze gelmek Nefes alamaz, duyamaz, hissedemezdim dünyayı Üzerime toprak serpilirdi gözlerinin içinde Soğuk beden haykıramazdı tabuttan…
Yanan bir ateş gördüm gözlerinin içinde Öfkeden kızarmış yanaklarının üzerinde “Neden” diye sordu ağlamaklı Ama öfkeden hiç iz yoktu titreyen sesinde…