Durakta

Hayat akıyor iki yandan caddeye İki göz izliyor, izledikçe sıkılıyor Bir işaret bekliyor yukarıdan Bir cevap istiyor Ya da en azından bir umut kırıntısı Kıpırtı yok Hiçliğe gömülmüş sanki dünya Çamur bulaşmış insanların suratlarına Farkında değiller lekelendiklerinin Bir gürültü, karmaşa akıyor iki yandan caddeye Dokunmayı unutmuş nesil kazara dokunuyor birbirine Çamurdan ayırt edemiyorum Kimler mutlu, kimler değil Akşam rüzgarı eşlik ediyor Boydan boya turluyor caddeyi Kalabalığın içinde yalnız başına Selam veriyor kimse farketmese de Okşayıp geçiyor tenlerini bir bir Gökyüzü kızıl Kan yağacak insanların üzerine Zaman tükenmekte Yapılması gerekenler var Önemli işler Nefes almaktan Hayatın farkına varmaktan çok daha önemli Karanlığa odaklanmış düşünceler Küflenmiş en genç olanları bile En genç olanları, en umutsuz olanları Beyinler bir zindan Çıkamazlar dört duvarın dışına Yoksa anarşistlikle suçlanırlar Sürüye layık bireyler olmak şart Sistem böyle emrediyor Durakta bekliyorum İnsanları izliyorum iki yaş gözlerimde İnsanlığa yas tutuyorum Umutlarım tükendi zamanımdan çok önce