Kırmızı Pabuçlar

Benim hiç kırmızı pabuçlarım olmadı ki! Dedi ve sustu … Nemlendi düş gözleri, daldı çok uzaklara İrileşen gözbebeklerinde yığıldı hüzünler Dokunsam ağlayacaktı. Derinden iç geçirip ahh… dediğinde Bıçak gibi iniverdi yüreğime Sessiz çığlıkları Konuşmak öyle zordu ki! Bulabilmek teselli edecek tek bir söz Boğazıma düğümlendi sözcükler Susuverdim öylece… …. Siyah beyaz bir resimde gizliydi Hep özlediği, Adını bildiği yüzünü göremediği Bir kez sarılıp "Baba "diyemediği Bir hayaldi sisler arasında kaybolan Alıp götürmüştü ecel denen; Duymadan baba kokusunu, Hissetmeden saçlarını okşayan ellerinin sıcaklığını, "Kızım" derken gözlerinin nasıl güldüğünü …….. Yine "O " bozuverdi sessizliği Sevgi kokan sesi ve düş gözleriyle Hadi! Bir kez daha anlat dedi; "Kibritçi Kız" masalını Sonunda gülsün ama gözleri, ısınsın minicik elleri …… Ahh.. Küçük Kız..! Girdiğim her kavgada gökyüzü söylerken en güzel türkülerini direncim oldu Düş Gözlerin,