Muzdarip Mucize

“İçimdeki Yabancıya, İçindeki Yabancıya” Çokça uzun aralıklarla görürken seni Ve hiç de sıradan olmayan bakışlarla yüreğimin Belki de benim bile bilmediğim yerlerine dokunurken, Sen Ve ben Belki de bu yabancılıktan utana sıkıla bir pişmanlık duyarak Bakarken sana Nedense kaçıramazken gözlerimi Bir otobüs, bir tren bir yol Yani bir şeyler alıp götürüyor seni Kim bilir belki de uzun süre sonra o kaçamak aralıklardan gözlerime baktığın saniyeler yaşamaya özendirecek yıllar gibi geliyor bana. Şimdi nereye gittiğini, ne yaptığını, neden hala bu şehirde olduğunu, Çok uzun bir ara neden kaybolduğunu bilmeden, Üstelik sen Hakkımda hiçbir şey bilmiyorken Şöyle ayaküstü, soldan sağa veya yukardan aşağıya Üç beş kelimeyi zincirleyip birbirimize sarf etmemişken Nasıl böyle ihtiyaç dolu, masum ve çekingen Bakıştığımızı, nasıl böyle isteştiğimizi, hatta buna rağmen Neden halen uzak kalıp, teslim olmuşçasına bir buruklukla, sanki daha önemliymiş gibi gitmemiz gereken yerlere ayrıldığımızı anlayamıyorum. Öyle güzelsin ki... Aynan olup, sana, izin verdiğin ölçüde uzun uzun bakabilmeyi öyle isterdim ki ... Hem; Güzelliğin kadar uzaksın Uzaklığın kadar tanışmamışlığın var benimle Bir ara, o; şimdi görsem belki tanıyamayacağım birileri konuşurken duyup İsmini öğrendiğimde öyle sevinmiştim ki... İsmini unutmuşum. Evinizi biliyorum ama hala Seni geçmemeye gayret ederek yürüdüğüm caddeyi Islak saçlarını, önlüğünü, yabancılığını, İsteştiğimizi ve imkânsızlığımızı hatırlıyorum... Bana seviyorum demeni öyle isterdim ki, Sana seviyorum demeyi keşke Bana yaklaşmanı değil, aynı işyerinde çalışmayı değil, Bana şiir yazmanı, unutmadım demeni, elimi tutmanı değil, “Saçların böyle de güzel” demeni, öpmeni, gitmeni değil yaşamanı istiyorum, uzak ara bile olsa, arada bir görmeyi, yine böyle bakabilmeyi, yani sadece seni göreceğimi bilmenin o kesin umudunu istiyorum... Gözlerindeki, bir şey söylemek isteyip de uzak ve tanışmamış olmaktan doğan Israrlı ama “ne yapabilirim ki” diyen ifade, Herkese soğuk bana hayat duruşun, Etraftakilerin sanki bir şeyler bilip “çok geç” der gibi, isabetli ve bitirici süzüşleri, Sadık koruyucum, umursamazlığımın suskunluğu... Hem de Kesin kesin, Hiçbir zaman benim yada, benimle olmayacağını bilmenin beynimi cehenneme, çevirip, yüreğimi çarmıha germesine rağmen taşıdığım, umut ölçü birimleri’nin ölçemeyeceği kadar küçük umudumun beni sevindirmesine, çok derinlerde bir yerde teslim oluyorum. Aniden karşına çıkıp, “belki bir gün” demeye öyle ihtiyacım var ki şimdi, Ama yalnız kendime söyleyebiliyorum. Bir gün ama, zaman ve şartlar umrumda değil Seni Sevmeyi öyle isterdim ki...