Seni Beklerken Nedense

POGROM - GİRİŞİK BENZEME “umut biriktirene” Ellerime sevda değdirmeden beklerken seni kendi gözlerimi oyarken ellerimle, şiirlerimi yakarken, ölümü beklerken kısaca cinlerin, iblislerin, daha kötüsü insanların arasında her saniye biraz daha kaybolurken bendeki parmak izlerin yerle bir oluyor yaşadığım şehir, yerle bir oluyor yazmak istediğim şiir, bir yer oluyor ellerin ve terkedip geride ne kalacaksa düşünmeden avuçlarının arasına yerleşmek istiyorum, orada yaşamak bundan sonra. Gözlerime göz baktırmadan beklerken seni Katliamların, esaretlerin, fahişelerin içinde, Yollarca uzakta, soğuğun gözyaşlarımı daha dudağıma gelmeden dondurduğu bu yerde, ihanetler sıralanmış gibi yağarken üzerime sımsıkı sarılıyorum gözlerimin önünden gitmeyen kaçamak bakışlarına, Sevda öldüren bir katil oluyor yaşadığım şehir, Sığınak oluyor bana; yazmak istediğim şiir, Girip sığınağın içine hiç çıkmadan orada seninle yaşamak istiyorum bundan sonra. Yoksun...uzaksın...olmayacaksın... Sevebilen bir yüreğim yokmuş gibi davranıp gizli saklı beklerken seni, Yaşanabilecek en büyük acıları ard arda saplarken yüreğime, Acıdan parçalandığını, kanayarak ağladığını bile bile, Ayrılıkların, beklentilerin, umutların arasında, Tescilli bedenlerden, kolay “seviyorum”lardan, Otel odası gibi bölünmüş yüreklerden kaçarken Uzaklığını hiç sindiremezken, unuttu mu beni diye düşünürken gizli gizli, Nasıl da sıklaştı nefes alıp verme aralıklarım, duramıyorum, ahh, Ayaklarımı, bileklerimi, yüreğimi zincirleyen bir gardiyan oluyor yaşadığım şehir, İnan kurtuluşum, sarılabildiğim tek canlı oluyor yazmak istediğim şiir, Sarılabildiğim tek canlı ölüyor, beni gömecek kimse yok olmasa bu şiir, Ne kadar dibe insem de, tanınmamak için her şeyi yapsam da, bekliyorum işte, Önemsemiyorsun, önem; sevmiyorsun... olsun. Ayrılıktan güçsüzleşen bedenimi, tutup bir yatağa yatırırken, Onu böyle görmeye dayanamayıp, damarlarına “sessiz ölüm”ü enjekte ederken ürkek, Özlemlerin, iniltilerin, gözyaşlarının daha açıkçası, Esaslıca yaşamasını istediğim bir insanın katiliyken, ölmek üzere olan birinin yanında Yanımda olmayışın, beni anlamayışın, unutman, ulaşmaman Asıl canımı alan. Her saniye kaybolurken bendeki parmak izlerin, İhanetler sıralanmış gibi yağarken üzerime, Otel odası gibi bölünmüş yüreklerden kaçarken, Sen giderken, ben giderken, gitmek için çok erken, Uzansam sırtüstü, sana hiç uzanamam. üstelik Zehirlenmiş bir köpek gibi kıvranıyor yanımda hayat, Zehirlemiş bir zabıta gibi gururla başımda dikiliyor yaşadığım şehir, Biliyorum çok rahat ulaşabileceğim bir panzehir gibi yakınımda duruyor yazmak istediğim şiir, Pis zehir oluyor yokluğun ve tekrar, özledim diyeceğini hiç düşünmemeye direnerek Ahh...