Yarmaş

I İnsanlar neden ağlarsa, ondan, Nefes yarım, can tükenik, ciğer duman, Senli düşlerimi mezun edemedim bu hayattan, Ne serdengeçtilik bu ayrılışım, ne isyan, Bırakıp da gidemem nerelere, kaptırıp kaybolamam, Biliyorum susamam sevdiğimi, Yine dönerim sana, aylak, Ama halim duman, gönlüm yarım, Susup bir kenara çekiliyorum, İnsanlar neden ağlarsa, ondan... III hep beklemedeyim, kalenin önündeyim, seni geçemiyorum, giremiyorum içine. artık çok sıkıldım burada; "rızaa... rıza... muz orta!" VII sedef kaplamış rengimi, ben bulanık, sen "balıklı çermik" ten affını istemiş, olmadı kaçıp gelmiş bir balık, sen beni öptükçe, yaladıkça, kendime oturuyorum... yala beni, sana muhtacım, seni iyileştiririm dedin, seninle kaldım; suyuma dönmem lazım diye tek nefeslik bile olsa çekip gidersen, lanetine, felaketine tınmam, balıklı çermiği, tepenize yıkarım... önce bütün balıkların içine dalar bir güzel yıkanır, sonra yıkarım. IX romantizma safsal'larını ağrıtır, kendine güven, başkalarını sebep bilmeye alış ki istersen öküze dönüşebilesin. yapabileceğin ne varsa yaptın, çok mühim değil hastalığın, benim, git bir zenciyle yat iyileşirsin. bu dünyada kimseyle geçinemedin, hiç kimse anlamadı seni, hiç bir sevdiğinle sevişmedin, herkes aldattı seni, kandırdı, gerçekten sevmedi, bir elmanın mükemmel bir yarısıydın, hiç kimseyle varamadın bütüne, iyisi mi al kendini, sok götüne