Yaşam evreninden yansıyan hüzünlü ve kesikli ışıkların Çırpınışlarının meyvası idi sessizliğimde, yokoluşların Ve sukunetin hayatı yutan atmosferi, kayıp yanların Ufkumda kükreyen…
Her türlü rezilliği medeniyet diye yaşayan Her türlü ipte oynar envai hileye aşiyan Kuyu kazan gün dolduran hiçte utanmayan Odur efendi, olur patron diye işi götüren…
Bunu yazan ben, okuyacak sen ben o Toplumda sen ben o daima var olacak O sen gibi olacak ama olmayacak Ben beni ve seni biliyorsam o kalacak…
Günde yüz kazan yemekle büyüdüm Yüzbir idi ayıptır dedim yüz dedim Sırasiyle içinde sonsuz, yokluk, elem Sabır, taş suyu, felekten bu kadar……